Voor Judith

Dit is de actie van Marieke Doornbos
van totaal € 4.200 (134%)

De wereld stond stil in februari 2019. De diagnose bij mijn zus, uitgezaaide alvleesklierkanker, kwam als donderslag bij heldere hemel. Dit kan niet waar zijn, dacht ik. Dit is een nachtmerrie en ik ben nog niet wakker geworden. Als zusje ben ik gelijk alles gaan uitzoeken en ben ik in de telefoon geklommen. Het kan niet waar zijn dat iemand van 43 jaar, gelukkig getrouwd en twee prachtige kinderen, deze diagnose krijgt. Mijn zus had net haar passie gevonden en was gestart met de opleiding hbo-v. Eindelijk gevonden wat ze wilde, na jaren van zoeken. En dan valt die droom in duigen. Het is verschrikkelijk en zo onwerkelijk. Wat kan ik als zusje doen? In ieder geval deze actie starten om ervoor te zorgen dat er zoveel mogelijk geld opgehaald kan worden om deze verschikkelijke ziekte eronder te krijgen in de toekomst. 

Ik loop 7 april 2019 in Rotterdam de marathon. Dit doe ik voor mijn zus Judith. Ik hoop zoveel mogelijk geld op te halen voor Casper en zijn team. Steun je mij ook?!

Groetjes Marieke

Breng deze actie extra onder de aandacht met een gave poster. Je kunt zelf de tekst bepalen en de poster vervolgens printen en overal ophangen. Iedereen kan een poster maken voor deze actie dus ook vrienden, familie, collega’s, de mensen uit je sportteam of klasgenoten. Hang de poster op in de supermarkt, bij winkels achter het raam, bij bedrijven of op school. Als je het vriendelijk vraagt en uitlegt waarvoor het is dan is het ophangen van een poster vaak geen probleem.

Bekijk alle donateurs
€ 5 15-04-2019 | 21:42 Dat het onderzoek van Casper resultaat mag opleveren.
€ 15 07-04-2019 | 23:13
€ 25 06-04-2019 | 13:48 voor Marieke ook
€ 50 06-04-2019 | 13:35 Voor Judith, voor haar gezin en familie. Voor Casper. Voor alle mensen, die alvleesklierkanker hadden, hebben en nog krijgen.
€ 25 06-04-2019 | 11:10
Bekijk alle

De marathon dip

19-04-2019 | 13:50 Twee weken na de marathon ben ik lichamelijk weer hersteld. Ik durf zelfs te denken aan een nieuwe uitdaging. In mijn hoofd heb ik last van een psychische dip. De 42 km zit erop, het geld is ingezameld, wat kan ik nu concreet nog meer doen om te strijden. De werkelijkheid wordt weer zo echt. De kanker gaat er niet mee weg. Dit besef komt keihard binnen. De onmacht. Het liefste wil ik huilen en schreeuwen. Mensen die lopen te zuren over lange rijen in de winkel, hou toch je mond en geniet! Meestal probeer ik te kijken naar de positieve dingen, maar op dit soort momenten lukt dat niet altijd. Misschien een leerpunt voor mijzelf dat ik dichtbij mijn gevoel mag komen en verdrietig mag zijn. En hoe toevallig is het dan dat ik gisteravond bij restaurant Leef, het afscheid van een collega heb. Onder het genot van tapas en wijn zien we de zon in de zee zakken. We lachen, genieten, kletsen, heerlijk. "Leef".
Lees meer