De marathon dip

19-04-2019 | 13:50

Twee weken na de marathon ben ik lichamelijk weer hersteld. Ik durf zelfs te denken aan een nieuwe uitdaging. In mijn hoofd heb ik last van een psychische dip. De 42 km zit erop, het geld is ingezameld, wat kan ik nu concreet nog meer doen om te strijden. De werkelijkheid wordt weer zo echt. De kanker gaat er niet mee weg. Dit besef komt keihard binnen. De onmacht. Het liefste wil ik huilen en schreeuwen. Mensen die lopen te zuren over lange rijen in de winkel, hou toch je mond en geniet! Meestal probeer ik te kijken naar de positieve dingen, maar op dit soort momenten lukt dat niet altijd. Misschien een leerpunt voor mijzelf dat ik dichtbij mijn gevoel mag komen en verdrietig mag zijn. En hoe toevallig is het dan dat ik gisteravond bij restaurant Leef, het afscheid van een collega heb. Onder het genot van tapas en wijn zien we de zon in de zee zakken. We lachen, genieten, kletsen, heerlijk. "Leef".